"Zato i velim i molim, da svako čini samo toliko koliko ko može, ali toliko mora svako, pa ćemo onda ubrzo podići i preporoditi naš narod."
Vladimir Matijević
Vladimir Matijević rođen je na Kordunu, u selu Gornjem Budačkom 3. augusta 1854. godine. Otac Petar do raspuštanja Vojne krajine bio je oficir Slunjske graničarske regimente, kada kao porezni službenik prelazi u civilnu službu. Njegova majka Jula bila je Sremica iz oficirske porodice Nović. Vladimir je imao osmoro braće i sestara i svi su umrli u ranoj mladosti ili srednjoj dobi, tako da je jedino on doživio zrele godine. Kako je poticao iz oficirske porodice slabijeg materijalnog stanja, po želji roditelja, upisao je poslije osnovne škole regimentsku (kadetsku) školu na Turnju kod Karlovca. Međutim kad njegov otac uočava Vladimirov otpor prema vojsci i vojničkom zanimanju on nastavlja školovanje u redovnim civilnim školama. Tokom školovanja na Matijevića veliki utjecaj ima prota Nikola Begović, poznati nacionalno prosvjetni radnik koji mu predaje vjeronauk.
Pošto je Matijević imao urođene osobine okretnosti, rječitosti i komunikativnosti što su sve odlike budućeg poslovnog čovjeka, on nakon realke upisuje Visoku trgovačku školu (Handelshochschule) u Beču. Kada je završio školovanje zapošljava se u trgovačku radnju kod Gustava Sochera u Zagrebu gdje je radio najprije kao pomoćnik a onda kao zastupnik i trgovački putnik. Od samog početka marljivo radi i uči trgovački posao. Kako je bio vrijedan, mlad i sposoban i sve poslove na vrijeme završavao brzo je postao miljenik vlasnika trgovačkih radnji kod kojih je radio. Praksu je stjecao tada u najvećim trgovačkim firmama doprinoseći da svaka od njih uveća svoje poslove i kapital. Marljivim radom i sam Matijević stekao je značajno bogatstvo kada mu u njegovoj dvadeset i sedmoj godini vlasnik tada najveće trgovačke radnje u Zagrebu Konšak nudi poslovno partnerstvo. Godinu dana kasnije ženi se s Paulinom Lađević, kćerkom Đoke Lađevića trgovca iz Karlovca. U to vrijeme kod Matijevića stvara se ideja o osnivanju Srpskog privrednog društva "Privrednik" koju je on nešto kasnije zajedno sa svojim prijateljima i rodoljubima ostvario.
Također on je 1925. godine proveo fuziju Jadranske i Podunavske banke u Jadransko-podunavsku banku čiji je predsjednik bio do svoje smrti. Bio je cenzor Austrougarske banke. Bio je predsjednik Srpske banke u Zagrebu. Član Nadzornog odbora Agrarne banke i Upravnog odbora Narodne banke Kraljevine SHS. Također je bio član uprave brojnih privrednih organizacija. Jedan je od osnivača Saveza srpskih zemljoradničkih zadruga a od samog početka rukovodio je radom "Privrednika".
Na početku Prvog svjetskog rata kada je "Privrednik" bio zabranjen a mnogi njegovi članovi pohapšeni, Matijević je uspio emigrirati u Švicarsku. Iako je Matijević znao tvrditi da se nikada nije bavio politikom isto tako je uviđao svu štetnost partijsko političkih sukoba i u svakoj je prilici javno isticao svu štetnost "strančarske politike" koja je vodila do razbijanja narodnog jedinstva na čijem je ekonomskom jačanju i slozi ustrajavao.
U sedamdesetšestoj godini života od posljedica gripe 7. septembra 1929. godine u Beogradu umro je Vladimir Matijević.
I pored toga što je prije Prvog svjetskog rata poklonio "Privredniku" oko 250.000 zlatnih kruna, budući da nije imao djece, cjelokupnu svoju imovinu koja je procijenjena na više od 7 miliona ondašnjih dinara, ostavio je "Privredniku" za obavljanje humanog rada.
(Prema knjizi Petra V. Krestića: Srpsko privredno društvo "Privrednik" (1897-1918), Historijski institut i Službeni glasnik, Beograd, 2002)